Project 3: May the Triforce be with you

Voor de derde opdracht mag ik zelf een onderwerp kiezen, zo lang er maar gezaagd, gevijld en gepoetst moet worden. Op internet vind ik tientallen voorbeelden van prachtige sieraden die ik wel wil maken:

Het ene ontwerp is nog mooier dan het andere, maar opeens vind ik een paar oorbellen dat jeugdsentiment oproept. Ik zie hier namelijk de Triforce (Power, Wisdom, Courage) van The Legend of Zelda in:

Omdat ik drie driehoekjes wat té simpel vond, ben ik gegaan voor het koningswapen van het koninkrijk Hyrule, waarin de Triforce op een hele mooie manier is verwerkt:

Voor ik aan de slag kan, moet ik eerst een zwart-witversie van dit embleem maken.

Dit plak ik op een op maat gemaakt plaatje messing, waarna ik met de kolomboor gaatjes kan maken waar straks mijn figuurzaag doorheen past.

Dan kan het zaagfeest beginnen!

Omdat de driehoeken bovenin in de huidige opzet niet gaan werken (door het weghalen van de drie zwarte driehoeken zal de middelste witte driehoek eruit vallen), besluit ik niet helemaal tot aan de randjes te zagen, zodat ik wat materiaal overhoud.

Je ziet op deze foto ook prachtig dat ik me verzaagd heb bij de figuur in het midden. Ik ga proberen er met de vijl nog wat van te maken. Na het verwijderen van het papier en urenlang priegelen met tientallen verschillende vijltjes wordt het toch nog wat:

En dan begint mijn favoriete bezigheid weer: het schuren!

Aan het einde van de les krijg ik het project nét niet af, ik mis nog één polijstronde. Daar begin ik dus meteen de volgende les mee. Is het plan. Helaas heb ik niet in de gaten dat ik niet met de polijstschijf sta te poetsen, maar met de lamellenschijf. M'n hele werkstuk weer onder de krassen. Ik slik een vloek en een traan weg en begin opnieuw met schuren. Ik hou me groot, maar geloof me, ik heb behoorlijk de pest in! Nou ja, de tweede schuurbeurt is er gelukkig wel aan af te zien en levert me zelfs een complimentje van de juf op. Mooi is 'ie!

Project 2: Shoaaaarmaaaah!

Project twee is een schaap. Van alpaca. Voor een redacteur is dat supergrappig. Beroepsdeformatie, moet je maar denken.

Deze oefening blijkt al een stuk uitdagender te zijn. Het tekenen valt gelukkig wel mee: alleen de verbindende lijnen worden met de kraspen gemaakt en de cirkelvormige buitenrand wordt met de passer getekend. Het voorgetekende schaap wordt vervolgens met dubbelzijdig plakfolie op het metaal geplakt.

Handig, want zo kun je zagen langs de lijntjes op het papier. Die nog best lastig te volgen zijn door al het metaalstof dat er steeds bovenop warrelt. Maar het begint te wennen, want ik verbruik evenveel zaagjes als de vorige keer. Alleen is dit een stuk complexer met al die hoekjes en keerpunten, dus er zit vooruitgang in.

Na het zagen worden de lijmlaag en het papier verwijderd en kan ik gaan beginnen met vijlen. De kunst is om alle lijntjes mooi in elkaars verlengde door te laten lopen. Gelukkig kun je met vijlen nog heel wat goedmaken wat bij het zagen net niet helemaal netjes is gegaan. Dit is inderdaad een goede vijloefening, want je moet recht, hol, bol, rond en in hoekjes vijlen. Het lastigst vind ik om mooie strakke hoekjes te maken en in de kleine uithoekjes te komen. Het valt eerlijk gezegd behoorlijk tegen. Het blijkt nog een hele kunst te zijn om precies zo veel of weinig weg te halen dat de horizon recht lijkt te lopen (mijn suggestie dat 'ie op oneffen grasland stond te grazen werd helaas niet geaccepteerd) en de cirkel een onafgebroken lijn lijkt te zijn. Om over al die rottige hoekjes maar niet te spreken! Maar langzamerhand komt het schaap er steeds beter uit te zien en als ik dan het 'voor' en 'na' effect bekijk, dan ben ik toch wel trots op mezelf.

Het schaap wordt flink geschuurd en wordt steeds mooier:

Na het grove schuurpapier komt mijn favoriet: de lamellenschijf! Tijdens deze fase kan ik me helemaal uitleven; ieder hoekje wordt grondig onder alle denkbare hoeken gepoetst. Het resultaat mag er dan ook zijn!

Daarna flink naschuren met steeds fijner schuurpapier en uiteindelijk kan ik in drie fasen polijsten.

Het is een prachtig schaap geworden, al zeg ik het zelf!

Project 1: Sun-shiny

Mijn docente gelooft heilig in het aanleren van basisvaardigheden voor je doorgaat met de ingewikkelder handelingen. Mijn eerste eigen sieraad laat dus nog even op zich wachten, want ik ga eerst leren meten, tekenen, krassen, boren, zagen, schuren en polijsten. Bij het volgende project komt daar dan het vijlen nog bij. Het ontwerp is redelijk simpel: een zonnetje dat precies op een plaatje messing past.

Met de lineaal en een kraspen markeer ik de begin- en eindpunten van de lijnen met elkaar en verbind ze waar nodig. Met de centerpons sla ik op de vlaktas een punt in het metaal, zodat ik met de passer de zon kan tekenen. Inmiddels lijkt het al heel wat. Omdat ik toch iets 'eigens' aan het project wil toevoegen, krijgt mijn zon een bekkie in plaats van een glimlach. De ogen worden weer voorgeslagen met de centerpons en vervolgens geboord met de kolomboor. Ook het lachende smoeltje krijgt twee gaatjes, zodat ik van daaruit kan beginnen met zagen. De zonnestralen worden gewoon vanaf de buitenrand ingezaagd.

Afijn, 13 zaagjes later begrijp ik volledig waarom je dat zagen eerst flink moet oefenen voor je met complexe ontwerpen en dure materialen aan de slag gaat. Maar het zonnetje is gezaagd! En omdat ik totaal geen lamme arm heb van het zagen (ja, dat is sarcasme), kan ik gelijk beginnen met schuren. Ik maak kennis met de verschillende grofheden van het schuurpapier en leer hoe je met een lamellenschijf je project klaarmaakt voor het fijnere schuurwerk. Na heel wat bloed, zweet en tranen (en een enkele verwensing hier en daar) kan de zon eindelijk stralend worden gemaakt met de polijstmachine. Dat gebeurt in drie fasen, waarbij het messing tussentijds in een ultrasoon badje gaat om het polijstvet kwijt te raken.

Helaas besloot ik pas na dit project dat ik een blog ging maken, dus ik heb geen foto's van de verschillende tussenliggende stappen. Hier is in elk geval wel het eindresultaat, voor en na het schuren en polijsten. Het is even poetsen, maar dan heb je ook wat!

Als het maar glimt...

Jaren geleden lieten bekenden mij hun ringen zien, die speciaal voor hen waren ontworpen en gemaakt. Op dat moment ging er een wereld voor mij open. Sieraden groeiden blijkbaar niet bij de juwelier aan een boom, die werden door iemand gemaakt. Natuurlijk wist ik dat ergens in mijn achterhoofd wel, maar ik was er altijd van uitgegaan dat zoiets voor een gewone sterveling onbetaalbaar zou zijn. Dat bleek dus best mee te vallen. In Haarlem vond ik bij Sipkes Edelsmeden een edelsmid met wie ik vele passies deelde: schrijven, Tolkien, taal, fantasy en natuurlijk mooie, blijvende dingen in edelmetaal. Mijn eerste twee unieke sieraden waren dan ook ontworpen en vervaardigd door Wim Groenhart.

Door de jaren heen werd ik zo'n beetje kind aan huis in Haarlem. De edelsmeden van Sipkes (ver)maakten voor mij meerdere keren een sieraad, met een prachtig eindresultaat.

Ook mijn zelfontworpen verlovingsring kwam tot leven in het atelier van Sipkes en op mijn huwelijk droeg ik een prachtige gouden hanger, die ik van Jorrit Sipkes te leen had gekregen.

Niet geheel verrassend bleek dat de hanger die ik had uitgezocht ook weer een ontwerp was van Wim Groenhart, die inmiddels zelf al met pensioen was. Toch mooi dat op die speciale dag het cirkeltje zo weer rond was!

Geïnspireerd door de hanger en de verlovingsring, besloten mijn man en ik zelf een cursus edelsmeden te gaan volgen. Hiervoor kwamen we terecht bij Yolanda Nieuwboer van Golden Art Design. Omdat ik zelf schrijver/redacteur ben en inmiddels ook gestart ben met een fotografieopleiding, heb ik besloten al mijn vaardigheden te combineren en mijn vorderingen in dit blog vast te leggen.